ای علی! من آمده ام كه بر حال زار خود گریه كنم، زیرا تو بزرگتر از آنی كه به گریه و لابه ما احتیاج داشته باشی.

خوش داشتم که وجود غم آلود خود را به سرپنجه هنرمند تو بسپارم، و تو نِیِ وجودم را با هنرمندی خود بنوازی و از لابلای زیر و بم تار و پود وجودم، سرود عشق و آوای تنهایی و آواز بیابان و موسیقی آسمان بشنوی.

میخواستم که غمهای دلم را بر تو بگشایم و تو «اکسیرْ صفت» غمهای کثیفم را به زیبایی مبدّل کنی و سوز و گداز دلم را تسکین بخشی.

میخواستم که پردههای جدیدی از ظلم وستم را که بر شیعیان علی(ع) و حسین(ع) میگذرد، بر تو نشان دهم و کینه ها و حقه ها و تهمتها و دسیسه بازیهای کثیفی را که از زمان ابوسفیان تا به امروز بر همه جا ظلمت افکنده است بنمایانم.

اي علي ! تو دست مرا گرفتي و به ازليت بردي

و فراز و نشيب تاريخ را نشان دادي ،

قدم به قدم تخته سنگ هاي مانع تكامل را به من نمودي ،

مرا به ديدار طاق شكسته كسري بردي

و اهرام مصر را نمودي و زير تخته سنگ ها ي آن ،

استخوان هاي خردشده محرومين را ديدم كه هنوز فريادشان به آسمان بلند است .

تو مرا به ديدار فرعون بردي كه ادعاي خدايي داشت و ستمگري هاي او را نمودي ،

تو مرا به ديدار گنج هاي قارون بردي و عاقبت خدايان زر و سيم را نشان دادي ،

تو مرا به خانه بلعم بردي و عاقبت خدعه و تزوير مدعيان دين را روشن كردي

كه چگونه خداي آسمان را فداي مائده هاي زميني مي كنند.

تو را دوست دارم، به تو نیازمندم، به تو عشق می‌ورزم، بی‌تو زندگی دشواراست، بی‌تو من هم نیستم؛ هستم، اما من نیستم؛ یک موجودی خواهم بود توخالی، پوک، سرگردان، بی امید، سرد، تلخ، بیزار، بدبین، کینه دار، عقده‌دار، بیتاب، بی روح، بی‌دل، بی روشنی، بی شیرینی، بی‌انتظار، بیهوده، منی بی تو یعنی هیچ!... ای آزادی، من از ستم بیزارم، از بند بیزارم، از زنجیر بیزارم، از زندان بیزارم، از حکومت بیزارم،... از باید بیزارم، از هر چه و هر که تو را در بند می‌کشد بیزارم. ای آزادی، چه زندان‌ها برایت کشیده ام! و چه زندان‌ها خواهم کشید و چه شکنجه‌ها تحمل کرده‌ام و چه شکنجه‌ها تحمل خواهم کرد. اما خود را به استبداد نخواهم فروخت، من پروردهٔ آزادی ام، استادم علی است، مرد بی‌بیم و بی‌ضعف و پر صبر، و پیشوایم مصدق، مرد آزاد، مرد، که هفتاد سال برای آزادی نالید. من هرچه کنند، جز در هوای تو دم نخواهم زد. اما، من به دانستن از تو نیازمندم، دریغ مکن، بگو هر لحظه کجایی چه می‌کنی؟ نا بدانم آن لحظه کجا باشم، چه کنم؟

جمـلات عـارفـانـه دکتـر علـی شـریعتــی دربــاره عشـــق ...

 عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی

    دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال

 عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است

    دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج می گیرد

 عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر می گذارد

    دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی می کند

 عشق طوفانی و متلاطم است

    دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار وسرشار از نجابت

 عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی “فهمیدن و اندیشیدن “نیست

    دوست داشتن، دراوج، از سر حد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را از زمین می کند و باخود به قله ی بلند اشراق می برد

 عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند

    دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد

 عشق یک فریب بزرگ و قوی است

    دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق

 عشق در دریا غرق شدن است

    دوست داشتن در دریا شنا کردن

 عشق بینایی را می گیرد

    دوست داشتن بینایی می دهد

 عشق خشن است و شدید و ناپایدار

   دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

 عشق همواره با شک آلوده است

    دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر

 از عشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر می شویم

    از دوست داشتن هرچه بیشتر، تشنه تر

 عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق می کشاند

    دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد

 عشق تملک معشوق است

    دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

 عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند

    دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و می خواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد، داشته باشند

 در عشق رقیب منفور است،

    در دوست داشتن است که:”هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند”

 عشق معشوق را طعمه ی خویش می بیند

    و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید

    و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور می گردد

 دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است

    یک ابدیت بی مرز است ، که از جنس این عالم نیست

 خدایا! به هر که دوست میداری بیاموز که:عشق از زندگی کردن بهتر است.

    و به هر که دوست تر میداری بچشان که:دوست داشتن از عشق برتر

خواستم بگویم: فاطمه دختر خدیجه بزرگ است دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه دختر محمد(ص) است دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه همسر علی است دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه مادر حسین است دیدم که فاطمه نیست.

خواستم بگویم که: فاطمه مادر زینب است باز دیدم که فاطمه نیست.

نه ، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست . فاطمه، فاطمه، است.

(دکتر علی شریعتی)