دوستان عزیز حکایت پرچم سرخ حرم حسين (ع) این است :

در قبايل عرب همواره جنگ بود،...اما مكه « زمين حرام » بود و چهار ماه رجب، ذي القعده، ذي الحجه و محرم،« زمان حرام »، يعني كه درآن جنگ حرام است.دو قبيله كه با هم مي جنگيدند، تا وارد ماه حرام مي شدند، جنگ را موقتا تعطيل مي كردند، اما براي آنكه اعلام كنند كه:« در حال جنگند و اين آرامش از سازش نيست، ماه حرام رسيده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد يافت »، سنت بود كه بر قبه ي خيمه ي فرمانده قبيله، پرچم سرخي برمي افراشتند تا دوستان، دشمنان و مردم، همه بدانند كه:« جنگ پايان نيافته است ».

 آنها كه به كربلا مي روند، مي بينند كه جنگ با پيروزي يزيد پايان گرفته و بر صحنه ي جنگ، آرامش مرگ سايه افكنده است.

اما مي بينند كه بر قبه ي آرامگاه حسين، پرچم سرخي در اهتزاز است.

بگذار اين سال هاي حرام بگذرد!

« دکتر علی شریعتی /حسين وارث آدم »

سلام دوستان

این حاج محمد دریایی ما ، به حج تمتع امسال ( آبان و آذر - ۱۳۹۰) ظاهرا با اولین گروه ها اعزام شده و اینجور که از شواهد پیداست با آخرین گروه ها هم میخواد بر گرده . چراشو دیگه یکم تو عکسایی که گذاشتم دقت کنین حتما متوجه میشین .

نمیدونم این عرب ها کجا بودن که جلو این حاج محمد ما رو بگیرن چون این هر جا رفته عکسه رو خلاصه یجوری گرفته .

 بهر حال خدا به ما هم از این شانسا بده . 

لطفا برای دیدن عکس در سایز واقعی روی آن کلیک کنید.

بسوزم...

چه اميد بندم در اين زندگانى

که در نااميدى سرآمد جوانى

سرآمد جواني و ما را نيامد

پيام وفايى از اين زندگانى

                                                            بنالم زمحنت همه روز تا شام

                                                            بگريم زحسرت همه شام تا روز

                                                            تو گويى سپندم بر اين آتش طور

                                                            بسوزم از اين آتش آرزو سوز 

بود کاندرين جمع ناآشنايان

پيامى رساند مرا آشنايى؟

شنيدم سخن‌ها ز مهر و وفا،

ليک نديدم نشانى زمهر و وفايى 

                                                            چو کس با زبان دلم آشنا نيست

                                                            چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

                                                            چو يارى مرا نيست همدرد،

                                                            بهتر که از ياد ياران فراموش باشم 

ندانم در آن چشم عابد فريبش

کمين کرده، آن دشمن دل‌سيه کيست؟

ندانم که آن گرم و گيرا نگاهش

چنين دل‌شکاف و جگرسوز از چيست؟

                                                            ندانم در آن زلفکان پريشان

                                                            دل بى‌قرار که آرام گيرد

                                                            ندانم که از بخت بد آخر کار

                                                            لبان که از آن لبان کام گيرد؟

نه تو می مــانی و نه انــدوه ...

و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی...

به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،

و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،

غصــــه هم می گــــذرد،... 

آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند...

لحظه ها عریاننــــد.

به تن لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان هرگــــز.

« سهراب سپهری »