بسوزم...

چه اميد بندم در اين زندگانى

که در نااميدى سرآمد جوانى

سرآمد جواني و ما را نيامد

پيام وفايى از اين زندگانى

                                                            بنالم زمحنت همه روز تا شام

                                                            بگريم زحسرت همه شام تا روز

                                                            تو گويى سپندم بر اين آتش طور

                                                            بسوزم از اين آتش آرزو سوز 

بود کاندرين جمع ناآشنايان

پيامى رساند مرا آشنايى؟

شنيدم سخن‌ها ز مهر و وفا،

ليک نديدم نشانى زمهر و وفايى 

                                                            چو کس با زبان دلم آشنا نيست

                                                            چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

                                                            چو يارى مرا نيست همدرد،

                                                            بهتر که از ياد ياران فراموش باشم 

ندانم در آن چشم عابد فريبش

کمين کرده، آن دشمن دل‌سيه کيست؟

ندانم که آن گرم و گيرا نگاهش

چنين دل‌شکاف و جگرسوز از چيست؟

                                                            ندانم در آن زلفکان پريشان

                                                            دل بى‌قرار که آرام گيرد

                                                            ندانم که از بخت بد آخر کار

                                                            لبان که از آن لبان کام گيرد؟

نه تو می مــانی و نه انــدوه ...

و نه هیچیـــــک از مردم ایــــن آبادی...

به حباب نگـــــران لب یک رود قســــم،

و به کوتاهــــی آن لحظه شـــــادی که گذشت،

غصــــه هم می گــــذرد،... 

آنچنــــانی که فقط خاطــــره ای خواهـــد ماند...

لحظه ها عریاننــــد.

به تن لحظـــه خود، جامه انــدوه مپوشان هرگــــز.

« سهراب سپهری »

تو کجایی سهراب؟

آب را گل کردند

چشم ها را بستند و چه با دل کردند…

وای سهراب کجایی آخر؟...

زخم ها بر دل عاشق کردند

خون به چشمان شقایق کردند...

تو کجایی سهراب؟

که همین نزدیکی عشق را دار زدند

همه جا سایه ی دیوار زدند…

وای سهراب دلم را کشتند...

اي سهراب کجايي که ببيني حالا

دل خوش مثقالي است !!

دل خوش ناياب است

تو سوالت اين بود

دل خوش سيري چند ؟!

من سوالم اين است

معدن اين دل خوش؟

 تو بگو اي سهراب

در کدامين کوه است

در کدامين صحرا ، در کدامين جنگل

 صبر كن سهراب!!

 قايقت جا دارد؟؟؟...

 

همه حرف دلم  حرفها دارم اما... بزنم یا نزنم؟ با توام  باتو! خدارا!بزنم یا نزنم؟ همه ی حرف دلم با تو همین است که "دوست..." چه کنم؟حرف دلم رابزنم یانزنم؟ عهد کردم دگراز قول وغزل دم نزنم زیر قول  دلم آیا بزنم یانزنم؟ گفته بودم که به دریا نزنم دل اما کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم؟ از ازل تا به ابد پرسش آدم این است دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم؟ به گناهی که تماشای گل روی تو بود خار در چشم تمنا بزنم یا نزنم؟  دست بر دست همه عمر در این تردیدم  بزنم یا نزنم ؟ها ؟بزنم یا نزنم ؟ ۰۵/۰۹/۱۳۸۷

گاهی دلم خیلی می گیره. از همه چیز ٬ از همه کس. بی دلیل و با دلیل. تنهایی ها بد جوری هجوم میارن توی ذهنم. تل انبار می شن یه گوشه و به زور لبخند های مسخره ی صبح تا شب٬ حبث می شن یه گوشه تا کسی نفهمه چرا و چطوری دل من می گیره. گلایه ندارم. اصلا چرا باید گلایه داشته باشم؟ از کی؟ اصلا کسی هست که بشه ازش گلایه کرد؟ اصلا کسی رو داری که بتونی ازش گلایه کنی؟ اصلا... تنهایی ها همیشه بوی نم میده. بوی چمن تازه آب داده شده که سوت می کشه توی بینی آدم. بوی عصر پاییز که آماده یه رگباره. تنهایی رو همیشه دوست داشتم. شاید هم از روی عادته که دوست دارم. تنهایی.... دلم برای تنهایی های چند سال پیش تنگ شده. اون موقع تنها بودم بدون اینکه بدونم برای چی. اما حالا تنهام بدون اینکه بدونم برای چی تنها موندم. گاهی دلم می گیره. ابری می شه. تا دم بارش می ره. اما یه باد تند میاد و ابرا رو می بره دور دورا. نمی بارم. فقط میریزم. خورد خورد. تا برسم به آخرش. فکر می کنم نزدیکه. ۲۴/۰۸/۱۳۸۷

يادم باشد حرفي نزنم که به کسي بر بخورد ، نگاهي نکنم که دل کسي بلرزد ، راهی نروم که بی راه باشد ، خطي ننويسم که آزار دهد کسي را ، يادم باشد که روز و روزگار خوش است و همه چیز رو به راه و بر وفق مراد است وخوب ، تنها دل ما دل نيست . يادم باشد جواب كين را با كمتر از مهر و جواب دو رنگي را با كمتر از صداقت ندهم يادم باشد ، بايد در برابر فريادها سكوت كنم و براي سياهي ها نور بپاشم ، يادم باشد از چشمه درسِِ خروش بگيرم و از آسمان درسِ پـاك زيستن ، يادم باشد سنگ خيلي تنهاست... يادم باشدبايد با سنگ هم لطيف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند ، يادم باشد براي درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام ... نه براي تكرار اشتباهات گذشتگان ، يادم باشد زندگي را دوست دارم ، يادم باشد هر گاه ارزش زندگي يادم رفت در چشمان حيوان بي زباني كه به سوي قربانگاه مي رود زل بزنم تا به مفهوم بودن پي ببرم ، يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه ي دوره گرديكه از سازش عشق مي بارد به اسرار عشق پي برد و زنده شد ، يادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم ، يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي هر كس فقط به دست دل خودش باز مي شود ، يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم ، يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم و نترسانم ، يادم باشد زنده ام ۲۴/۰۸/۱۳۸۷

تنهايي را دوست دارم زيرا بي وفا نيست ...  تنهايي را دوست دارم زيرا عشق دروغي در آن نيست .. تنهايي را دوست دام زيرا تجربه کردم ... تنهايي را دوست دارم زيرا خداوند هم تنهاست .. . تنهايي را دوست دارم زيرا.... ۲۴/۰۸/۱۳۸۷